A site by Peter Reitsma on hitchhiking in Russia, Ukraine and Belarus.

Peter Reitsma

rusland russia

hitchhiking liften

Russia

Россия

hitchhiking liften

Автостоп

Питер Ритсма

Роттердам Владивосток

Уфа Челябинск Грушински

БАМ

12-6-2005 - 30-7-2005

Een liftreis van Rotterdam naar Vladivostok

's Ochtends om 6:30 opgestaan en afscheid genomen van Petra.

Om 8:00 kreeg ik mijn eerste officieuze lift van de ongeëvenaarde Jan de Bas vanaf het Weena tot pompstation de Vink. Daar was ik van plan een tijdje te gaan liften met een bordje 'Vladivostok', je weet tenslotte maar nooit, maar het bleek dat ik mijn schetsboek a la liftbordjes vergeten was. De eerste fout.

Toen ben ik maar wat tankende mensen om een lift gaan vragen en na 10 minuutjes was de eerste lift geregeld tot pompstation Bijleveld bij de Meern vlak voor Utrecht. De bestuurder was een vrolijk babbelende IT-er die in Tholen woonde. Hij werkte 5 dagen per week thuis omdat zijn baas geen reiskosten wilde vergoeden.

Bij Bijleveld verder gevraagd en direkt een lift gekregen tot een pompstation voor Apeldoorn. De bestuurder bleek een Oud-Beijerlander die voor Getronics werkte, weer een IT-er dus. Hij was accountmanager voor de sector Zorg.
Het pompstation waar ik afgezet werd lag aan de E30 (A1). Deze weg loopt van Amsterdam tot Moskou en moet ik dus voorlopig niet meer verlaten.

Bij dat pompstation via vragen weer direkt een lift gekregen van een italiaanse man die in een busje richting Duitsland speerde. Hij sprak een beetje engels en ik begreep dat hij in de weekenden in Nederland woonde, bij vrouw en kinderen en gedurende de week in Duitsland aan de weg werkte.
Op een Rastätte voor Hannover afgezet.

Bij gebrek aan liftbordje maar weer gaan vragen, wat overigens een stuk beter gaat dan met bordje. Bovendien kies je op deze manier zelf je bestuurder i.p.v. dat jij gekozen wordt, nog veiliger ook dus. De volgende lift was van Daniël, een arnhemmer die voor zijn werk in zijn eentje huizen en hotels in Duitsland opknapt. Hij had veel respect voor mijn onderneming.
Bij Braunschweig zou hij de weg verlaten. Juist voordat ik me liet afzetten bij pompstation Zweidorfer Holz, werden we door een voorbijrijdende douanebusje gemaand te stoppen. Er volgde een routineonderzoek waarbij we beiden uit moesten stappen en de heren douanebeambten als eerste mijn rugzak aan een zeer grondig onderzoek onderwierpen. Ze vonden veel interessante zaken maar niks verbodens. Bij Daniël was het wel gelijk raak. Hij had een dikke joint bij zich, verstopt in zijn pakje shag. Verder vonden ze daar een zakje met 4 pillen. Daniël vertelde de agenten dat dit medicijnen tegen oogpijn waren. Hij had ze in een plastic zakje gedaan omdat hij dan niet het hele doosje met pillen mee hoefde te nemen.


Het Zollbusje bleek een rijdend laboratorium en de pillen werden aan een reeks chemische proeven onderworpen. Er kleurde iets rood wat duidde op amphetamine, Daniël snapte er niks van maar stemde snel in met de 50 euro boete en de inbeslagname van de gevonden spullen. De agenten adviseerden hem in het vervolg zijn medicijnen in de gebruikelijke verpakking te laten zitten en niet verpakt in een drugszakje in zijn shag te bewaren.
Ik heb Daniël een beetje bijgestaan. Hij baalde natuurlijk behoorlijk over zoveel onrecht. Samen nog een kop koffie gedronken en toen afscheid genomen. 

Na korte tijd weer via vragen een lift tot Berlijn gekregen van twee Ossi's die terugreden van het Hurricane festival (Rammstein, Queens of the Stone Age) naar huis. Het waren echte rockers met een vieze auto vol lege bierflessen en
snoeiharde rock uit de speaker. Mijn kaartje met internetadres afgegeven zodat ze mijn reis kunnen volgen.
Ik liet me afzetten op Rastätte Michendorf waar ik vroeger, in DDR-tijden, met mijn ouders wel eens was geweest om de laatste Ostmarken de besteden aan glazige aardappelen en harige soep. Ik heb er deze keer niks gegeten.

De volgende lift betrof twee russen in een busje. Ze reageerden vol ongeloof toen ik mijn reisplannen uit de doeken deed. Zelf woonden ze al 13 jaar in Duitsland en waren volgens mij de voeling met het vaderland een beetje kwijt.
Ze brachten me naar een pompstation c.q. vrachtwagen terminal zo'n 3 km achter de grens in Polen alleen niet in mijn richting maar richt Zeleny Gorod.
Daar heb ik zo'n twee uur lang alle vrachtwagens op de reusachtige terminal afgelopen maar niemand ging mijn kant op. Ze gingen of naar zuidelijk Polen, of naar Duitsland of bleven daar om te overnachten. Dit schoot niet zo op dus. Na twee uur wachten een strategische lift geregeld terug naar de grens geregeld met een vrolijke poolse vrachtwagenchauffeur zonder oplegger. Zijn vrachtwagen rammelde aan alle kanten en had grote problemen met het vinden van de juiste versnelling. De chauffeur vloekte er vrolijk op los (Kurwa) maar wist wel zijn truck met veel horten en stoten richting grens te bewegen.

Vlak voor de grens stonden twee poolse agentjes van een jaar of 18 die mij verboden om direkt aan de grens te liften. Dat was vrij klote omdat ik nu aan de weg moest liften, een paar honderd meter van de grens af, op een plek waar iedereen net lekker aan het optrekken was. Het schemerde reeds en ik had nog steeds geen bordje. Ik besloot de tent op te gaan zetten met het beetje daglicht dat mij nog restte. Dat lukte.

Het einde van de eerste dag, alles volgens planning verlopen en zo'n 900km afgelegd.
Bookmark and Share
© Peter Reitsma 2004-2007

emission-homicide
emission-homicide
emission-homicide
emission-homicide
Tracker